W swoim początkowym wcieleniu termin emo używany był do opisania podgatunku muzyki hardcore punk, która powstała w Waszyngtonie D.C., w połowie lat 80. W późniejszych latach termin emocore, skrót "emotional hardcore" był również używany do opisania sceny D.C. i regionalnych scen, które się z niej zrodziły. Termin wziął się stąd, że członkowie zespołów byli bardzo spontaniczni i wyraziści w okazywaniu uczuć w czasie występów. Najbardziej znanymi nazwami z tego okresu są Rites of Spring, Embrace, One Last Wish, Beefeater, Gray Matter, Fire Party oraz troszkę później Moss Icon. "Pierwsza fala" emo zaczęła znikać po rozpadzie większości zespołów rozpoczynających gatunek, tj. na początku lat 90.[4][5][6]
Od połowy lat 90. termin emo zaczął odzwierciedlać scenę indie powstałą pod wpływem m.in. Fugazi, którzy byli pozostałością po "pierwszej fali" emo. Zespoły takie jak Sunny Day Real Estate i Texas Is the Reason rozwinęły bardziej indierockowy styl emo, bardziej melodyczny i mniej chaotyczny z natury niż poprzednio. Tak zwana scena "indie emo" (lub "druga fala" emo) przetrwała do późnych lat 90., jako że wtedy wiele zespołów się rozpadło lub zmieniło styl na inny[6].
Około i po 2000 roku wykreowano nowe znaczenie emo, które nie ma żadnego powiązania z muzyką emo lat 80. Prezentowana została nowa scena "mody emo", w której celem jest wyrażanie siebie i pokazywanie swoich emocji. Słowa "emo" i "screamo" są beztrosko używane dla zespołów pop punk, rock oraz metalcore. Nastąpiło to w wyniku nagłośnienia przez media, magazyny oraz Internet.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz